در دریای عشق

من صدف بودم

تو مروارید درون سینه ام


خون دل خوردم تو را

چون گوهری ناب

در میان سینه جایت دادم و

با عشق پروردم



آمد آن غواص ماهیگیر

دید من را

برق شیطانی

درخشیدن گرفت از چشمهایش



باخودش گفت که او

گوهری در سینه دارد

اینچنین آغوش بر نا محرمان بسته



آمد و آغوش من وا کرد

گوهر زیبای قلبم را تماشا کرد

خنجرش برداشت

سینه ام بشکافت

در زیبای مرا از سینه ام برداشت



و تو ......

در دستهای مرد ماهیگیر

شاد و خوشحال و سبک بال

بیخبر از زخم روی سینه ام رفتی .........



زخمی اما ماند

در میان سینه ام

از رفتنت با مرد ماهیگیر



حال من مانده ام ......

صدفی گم کرده مروارید

مات از بازی دوران



خون دلها خوردم

که تو را در سینه

با هزاران آرزو پروردم



و تو اما رفتی .........؟

رفتی و

تا ابد الدهر ولی ....

زخم آن روی دلم میماند .......!